Je moet bijna jurist zijn om de uitspraak van de Raad van State over het niet-ingezetenencriterium te begrijpen. Ik ben geen jurist. Het vonnis kan en wordt dan ook op verschillende manieren uitgelegd.  De invoering van een wietpas vergt in ieder geval meer tijd dan de voorstanders gehoopt hadden. Ik behoor niet tot die voorstanders, omdat ik denk dat het de problemen niet minder worden. Ik wil best geloven dat het aantal buitenlandse drugstoeristen daardoor zal teruglopen. Maar Maastricht is en blijft de meest zuidelijke stad in Nederland en dat zal mensen blijven trekken. Die buitenlanders kunnen niet meer terecht in een coffeeshop. Dus zullen ze hun heil zoeken bij de illegale handel.

Ik vrees dat de overlas alleen maar zal toenemen, vooral in de buitenwijken. Ik begrijp dat de minister niet van plan is extra agenten in te zetten. De politie zal dus meer illegaliteit moeten tegengaan met de bestaande capaciteit.  Ze hebben nu al te weinig menskracht om op iedere melding snel te reageren. Ik houd mijn hart vast. Waar ik mij ook zorgen over maak is dat jongeren eerder in aanraking komen met hard drugs. Want ik betwijfel of een dealer de leeftijd van zijn klanten controleert of klanten weigert hard drugs te verkopen. Handel is handel.

Ik ben niet zo naxefef te denken dat drugs ongevaarlijk zijn. Maar ik stel wel vast dat het gevaar van tabak roken en alcohol velen malen groter zijn dan softdrugs. Toch zal geen weldenkend mens pleiten voor een algeheel tabakverbod of het verbieden van alcohol. 

De drugsoverlast heeft met name te maken met parkeeroverlast, geluidsoverlast en het op straat gooien van afval. Ik betwijfel overigens of die overlast allemaal voor rekening komt van drugstoeristen, maar dit terzijde. Door een deel van de coffeeshops te spreiden naar de randen van de stad, kun je veel van bovengenoemde overlast tegengaan. Bovendien kun je beter toezicht houden op drugsrunners als coffeeshops meer afgelegen liggen. Nu kunnen drugrunners zich nog verschuilen in de anonimiteit van een drukbezochte binnenstad. Dat wordt door het spreidingsbeleid lastiger.

Sinds 2005 praten we al over het spreidingsbeleid. De tijd van praten en onderzoeken is wat mij betreft voorbij. Hoe eerder het spreidingsplan gerealiseerd wordt, hoe beter.

Maastricht moet bezuinigen en niet zo'n beetje. De afgelopen weken zijn we in de D66-fractie en met de coalitiepartners druk in overleg om te bekijken waar dat kan. Het gaat pijn doen. Sterker nog: bij de uitvoering van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) is dat nu al het geval. Ik heb begrip voor de protesten. Dat neemt niet weg dat Maastricht nog altijd meer uitgeeft aan de WMO dan dat de stad aan financixeble middelen van de rijksoverheid krijgt.

Wij hebben in onze Stemtent gevraagd hoe mensen staan tegenover de bezuinigingen. Grofweg tweederde van de deelnemers vind dat nodig. Exe9nderde van de mensen vindt lastenverzwaring acceptabel. In discussie met mensen is het moeilijk om boven water te krijgen waarop dan bezuinigd zou kunnen worden. Je hoort dan zaken als efficixebnter werken, minder ambtenaren, geen prestige-objecten. Dat doen we al.

De voorgenomen tramverbinding van en naar Hasselt is een mogelijke bezuiniging. We kunnen ook afzien van Maastricht Culturele Hoofdstad 2018. De vraag is of dat verstandig is. Natuurlijk kost het geld, maar het kan op termijn ook meer geld opleveren. Kosten gaan nou eenmaal voor de baat uit. Maastricht zou er nu heel anders uitzien als we indertijd niet hadden gexefnvesteerd in de de komst van de universiteit of het Ceramique-terrein, om maar twee voorbeelden te noemen.

Op dit moment loopt de discussie over de vlam van Minckeleers. Essent heeft aangegeven te stoppen met de sponsoring ervan, zo'n veertig duizend euro per jaar. Moet de gemeente de beurs trekken om het over te nemen in een tijd van bezuinigingen? Ik twijfel. Ik hoop dat het lukt de fakkel brandende te houden. Tegelijk besef ik dat de gemeente fors moet bezuinigen.

De komende maanden zullen we als gemeenteraad nog vaak met elkaar moeilijke en pijnlijke keuzes maken. Ik hoop dat we met elkaar ervoor kunnen zorgen dat Maastricht ook in de toekomst een stad blijft, gericht op de toekomst en een sociaal gezicht.

Burgemeester Onno Hoes heeft verstand van marketing. Dat heeft hij afgelopen weken bewezen met zijn verbod op bier uit glas tijdens het carnaval. Het kan hem niet ontgaan zijn dat bier uit glas het DNA is van de Mestreechter vasteloavend. Wat doe je dan om dat prominent op de kaart de zetten? Je vaardigt een verbod uit en stelt dat als je bier uit glas wil tappen een portier voor de deur moet staan. Dan weet je op voorhand dat er een boonte stxf6rrem van protest komt. Dan luister je aandachtig naar de protest en draait het besluit op een zaterdagochtend om 11.11 uur terug. Met gevoel voor een gepast tijdstip. Je hebt door die actie Maastricht als carnavalsstad in xe9xe9n keer op de kaart gezet. Je laat zien dat je als burgemeester goed naar het vollek vaan Mestreech luistert en je zorgt ervoor dat de jaarlijkse actie voor een propele vasteloavend een extra dimensie krijgt. Zonder burgemeester Hoes geen Veer goon de Veur, zonder burgemeester Hoes geen aandacht voor glasschade, zonder burgemeester Hoes geen unique selling point voor onze stad.

Geen foute inschatting dus, maar een geniale zet.

Inspreken tijdens een commissievergadering is xe9xe9n van de mogelijkheden om gebruik te maken van mogelijkheden tot inspraak. Mensen kunnen de verschillende fracties rechtstreeks benaderen om hun mening kenbaar te maken. Dat gebeurt ook. Dan is er meer tijd en ruimte om van gedachten te wisselen.

Raadsleden zijn ook vrij toegankelijk: je kunt ze schrijven, bellen, een e-mail sturen, sms-en,via Hyves, Facebook of LinkedIn benaderen of gewoon op straat aanspreken. Raadsleden hebben een gewillig oor.

Bovendien kunnen mensen zelf het initiatief nemen om een bepaald onderwerp op de politieke agenda te krijgen. Niet dat politici vervolgens automatisch tegemoet komen aan de wensen van insprekers.

Raadsleden luisteren wel degelijk naar argumenten. Maar dat betekent niet ze het ermee eens hoeven zijn.

Er is niks op tegen om de spreektijd voor insprekers tijdens vergaderingen te beperken tot drie minuten.

Wie niet in drie minuten zijn of haar mening duidelijk onder woorden kan brengen, lukt dat ook niet in tien minuten. Ter vergelijking: in het Europees Parlement krijgen sprekers tijdens commissievergaderingen xe9xe9n minuut spreektijd. Bij congressen van landelijke partijen is de inspreektijd ook xe9xe9n minuut. De klok loopt mee. In Maastricht loopt geen klok mee: de voorzitters van de verschillende commissies geven de insprekers doorgaans de nodige ruimte. Bovendien hebben we te maken met een praktisch probleem: een commissievergadering duurt tussen de twee en drie uur met de nodige agendapunten. De gemeenteraad in Maastricht heeft elf partijen. Als je dan met elkaar zes of zeven onderwerpen te bespreken hebt in twee rondes, is de tijd krap. Ook voor raadsleden.

De spreektijd voor insprekers vergroten, leidt niet tot betere besluitvorming. Ik zie liever dat er gekozen wordt voor andere instrumenten. Bijvoorbeeld door voor iedere raadsvergadering een inloopuur te hebben waarbij individuele mensen of organisaties in een informele sfeer hun punten met de verschillende fracties kunnen bespreken. Almere heeft bijvoorbeeld goede ervaringen met een dergelijke aanpak. Helaas is er tot nu toe geen meerderheid in de gemeenteraad van Maastricht ervoor te vinden.

Belangrijker nog is mensen in een eerder stadium bij de besluitvorming te betrekken. In het coalitie-accoord is vastgelegd dat dit gaat gebeuren.

Dat is beter dan drie minuten aan het begin van een vergadering. Inspraak is te belangrijk om te degraderen tot een vorm van stopwatchdemocratie.

"Bestemming bereikt", is het geruststellende bericht van een navigatiesysteem als je je reisdoel bereikt hebt. Ik moest eraan denken omdat de verkiezingsuitslag van de gemeenteraad op 3 maart met die twee woorden zijn samen te vatten voor D66 Maastricht.

We waren de verkiezingen ingegaan met het doel het aantal raadszetels minimaal te verdubbelen. Dat hebben we bereikt: we zijn van 2 naar 4 zetels gestegen. Als xe9xe9n van de winnaars van de verkiezingen, is het logisch dat je dan serieus deelneemt aan de coalitie-onderhandelingen. Niet dat het aantrekkelijk is om in tijden van bezuinigingen deel uit te maken van het College. Maar wel omdat je als coalitiepartij meer kunt bereiken dan in de oppositie. Bovendien moet je niet weglopen voor je verantwoordelijkheid als politieke partij, zeker niet in moeilijkere tijden. Bovendien verwachten D66-kiezers ook dat hun stem optimaal gehoord wordt.

Ook het tweede doel is bereikt: D66 levert na twaalf jaar weer een wethouder in de persoon van Mieke Damsma. Vooraf hadden wij als fractie bepaald dat er twee wethouderskandidaten waren: Mieke en ikzelf. Vooraf hadden we in de fractie afgestemd wie voor welke portefeuille zou gaan. Onderwijs, Volksgezondheid en Welzijn -de portefeuille die we hebben- past meer bij Mieke dan bij mijzelf.  Ik was graag wethouder geworden. Maar in de politiek moet je over je eigen schaduw kunnen heenspringen.

Aanvankelijk heb ik mijn niet kandidaat gesteld als fractievoorzitter. Ik ben op dat besluit teruggekomen vanwege een aantal factoren. Ten eerste omdat ik met 508 voorkeursstemmen als nummer 2 van D66 door de kiezers werd gekozen. Ten tweede omdat er een nieuw College zit en ik als enige ervaring heb met werken in een coalitie. Ten derde omdat er moeilijke beslissingen op ons afkomen en ik een ruime ervaring heb als raadslid. Ik ben er trots op dat de fractie mijn kandidatuur unaniem ondersteunde.

"Bestemming bereikt" is een relatief begrip. Want soms zit je in de auto met dit bericht en kijk je om je heen omdat je niet precies kunt vinden waar je naar op zoek bent. Dat gevoel heb in politieke zin ook: onze eerste doelstellingen zijn bereikt. Maar het echte werk moet nog beginnen. De benoeming van een nieuwe burgemeester, de bezuinigingen die op ons afkomen en de perikelen rondom MVV, om maar eens drie actuele zaken te noemen.

Afgelopen donderdag overleed D66-oprichter Hans van Mierlo op 78-jarige leeftijd.

Hij was voor mij de reden om de politiek in te gaan. Hij was iemand met visie, een begenadigd spreker, een warm mens. Hij was wars van dogmax92s. Hij was pragmatisch: eerst de problemen analyseren en dan de beste oplossingen zoeken. Niet pretenderen dat je alles weet of voor iedere probleem een pasklare oplossing hebt. Denken in termen als oppositie of coalitie waren niet aan hem besteed. Aan welke kant van de tafel je zat moet ondergeschikt zijn aan oplossing voor soms complexe uitdagingen. Hij was de grondlegger van Paars: de eerste regeringscombinatie zonder CDA. Zijn gedachtegoed uit 1966 geldt anno 2010 nog steeds.

Hans van Mierlo had iets met Maastricht. Hij kwam er graag. Zelf afkomstig uit Breda, sprak het Bourgondische hem aan. Hij was een levensgenieter, een innemend persoon, hield van een goed glas wijn. We konden altijd een beroep op hem doen om onze campagnes te ondersteunen. Als hij kwam, moesten er stoelen bijgesleept worden. Als hij in De Groote Socixebteit sprak of in Kumulus (de Muziekschool), was het vol, bomvol. En niet alleen met D66-leden. Hij interesseerde zich voor wat er in Maastricht speelde, waar onze fractie mee bezig was, wat onze standpunten waren. Als hij dan het woord nam, legde hij soepel en moeiteloos het verband tussen wat er in Den Haag speelde en uitdagingen waarmee wij in Maastricht bezig waren.

Drie maanden geleden zag ik hem voor het laatst bij een partijcongres. Hij stond niet meer in de schijnwerpers van de politieke belangstelling. Maar hij was wel aanwezig en genoot van de verjonging in de partij, van de nieuwe energie.

Hans van Mierlo is niet meer. Maar voor mij is en blijft hij mijn grote inspirator en mijn politiek voorbeeld.

Vorige week schreef  Joos Philippens van Dagblad De Limburger een commentaar naar aanleiding van een persbericht van D66 Maastricht over de Campus.

Ik citeer: x93Hou u vast: dit wordt schokkend! Wat zegt D66 namelijk: x91Gemeente, Provincie en Servatius moeten alles in het werk stellen om de locatie alsnog te ontwikkelen.x92 Nee, braak laten liggen!x94

De chef van de stadsredactie van de krant werd op zijn wenken bediend als ik de regiopagina van afgelopen woensdag mag geloven: Geen onderzoek naar Campus, kopte de krant. De gemeente ziet niets in een onderzoek.

In campagnetijd probeer je als politieke partij zaken die je belangrijk vindt, onder de aandacht te brengen. De Campus is daar xe9xe9n van. We vonden het dan ook nuttig om dat ook onder de aandacht te brengen van D66 Tweede Kamerlid Boris van der Ham en D66-Europarlementatixebr Gerben Gerbrands. Onze inzet daarbij is bescheiden: onderzoek een mogelijke doorstart. Want nu ligt er een groot gapend gat in Randwyck en dreigt woningcorporatie Servatius met een verlies van ongeveer 65 miljoen te blijven zitten.

Het lijkt ons logisch dat gekeken wordt naar nieuwe mogelijkheden. Exe9n van de mogelijkheden is dat de nieuwbouw van het United World College (UWC) niet bij de Geusselt plaatsvindt, maar bij de Campus. Dat heeft vier voordelen: er is geld gereserveerd voor die nieuwbouw, de combinatie UWC en internationale Campus is versterkt elkaar, de ligging van de campus en de bereikbaarheid is centraler dan bij De Geusselt en het biedt mogelijkheden om een belangrijk project weer vlot te trekken.

Wij hebben dat via een motie in de raad aan de orde gesteld. Die motie kreeg geen steun van de meerderheid van de raad. Dat kan in een democratisch bestel. Dat neemt niet weg dat wij ons blijven inzetten voor een doorstart. Daarin zien we een belangrijke rol voor de gemeente. Want Maastricht is gebaat bij een internationale campus. Vanwege de ontwikkeling als kennisstad, vanwege de werkgelegenheid, vanwege de stedelijke ontwikkeling en vanwege ons imago. We hebben gevraagd om die mogelijkheid te onderzoeken. Maar zelf die bescheiden ambitie wijst ook het College af. Om Joos Philippens te citeren: x93Schokkend!x94

Op 9 februari kwam in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen de Handycap naar Maastricht. Een mobiele tent in de vorm van een pet. In die tent troffen lokale politici en vertegenwoordigers van gehandicaptenorganisaties elkaar. Het was een prima initiatief van de organiserende Taakgroep Handicap en Lokale Samenleving. In anderhalf uur tijd verplaatsten zich de aanwezige politici in de wereld van iemand met een handicap. Omgekeerd werden de mensen met een handicap gestimuleerd zich te verplaatsen in keuzes die politici moeten maken. Zie ook www.verkiezingstour.nl (button Maastricht).

Ik ben zelf raadslid met een fysieke beperking. Ik ben geboren met een verlamming aan mijn rechterbeen en -arm. Ik heb dus weinig moeite om mij te verplaatsen in de wereld van iemand die moet leven met een beperking. En als lokaal politicus weet ik heel goed welke afwegingen je moet maken.

Er werd gepleit voor meer overleg tussen stadsbestuur en belangenorganisaties. Ik ben daar natuurlijk niet op tegen. Maar het zet geen zoden aan de dijk. Er wordt al jaren gepleit voor een betere toegankelijkheid van met name de binnenstad voor mensen met een handicap. In de praktijk levert dat te weinig op. Diverse politici vinden ook dat openbare gebouwen toegankelijk moeten zijn voor mensen met een handicap. Mooi streven, maar de werkelijkheid is weerbarstiger.

Vorig jaar werd Manjefiek Malmberg in gebruik genomen. Met een mooi sportzaal waarvan ook mensen met een handicap gebruik zouden maken. Beloftes van het College dat de toekomstige gebruikers bij de plannen betrokken zouden werden werden niet nagekomen. Ondanks het feit dat de betrokkenen diverse keren aan de bel trokken. Zes weken (!) voor de opening kwam het eerste overleg. Wat blijkt? Er zijn onvoldoende vluchtwegen voor mensen met een handicap ingeval van een calamiteit. Het College bleek niet bereid het gebouw zodanig aan te passen, dat mensen met een handicap er gebruik van kunnen maken. Kortom, de sporthal van Manjefiek Malberg is verboden gebied als je de pech hebt in een rolstoel te zitten. Het resultaat is nu dat leden van de Maastrichtse Gehandicaptensportvereniging (waar ik voorzitter van ben) in drie verschillende sportzalen (Malberg, Limmel en De Heeg) sporten.

Ander voorbeeld: de kosten van de sociale voorzieningen in de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) stijgen omdat er meer mensen gebruik van (moeten) maken. De reflex van de collegepartijen is: kijken hoe we kunnen bezuinigen. Op de thuishulp of op het gebruik van Vervoer op Maat. Onbegrijpelijk. Maastricht heeft een goede traditie om een ruimhartiger sociaal beleid te voeren dan de landelijke regelingen. Het is de vraag of dat de komende jaren zo blijft.

Ik word er niet moedeloos van. Integendeel, het heeft bij nog meer energie en passie om mij in te zetten voor de belangen voor de mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.   

De medewerkers van stadsbeheer mogen geen gebruik maken van de geste van de uitbater van ut Pothuiske om bij hem gratis spek met ei te komen eten. Ik begrijp uit de krant dat het te maken heeft met de gedragscode en het voorkomen (van de schijn van) het integriteitsproblemen. Kan het nog gekker? Alsof door het aanbieden van dit ontbijt de stoep voor zijn deur beter wordt gepoetst of de medewerkers van de afdeling handhaving een oogje dichtknijpen als regels niet worden nageleefd vanwege het aanbieden van een ontbijt.

Ik ben een voorstander van integriteit en het elkaar aanspreken als er iets niet door de beugel kan. Maar laten we wxe9l de kerk in het midden houden. Zelf hanteer ik voor mijzelf de volgende eenvoudige stelregel: stel dat wat ik doe of gedaan heb morgen in geuren en kleuren in de krant staat, voel ik mij daar dan ongemakkelijk bij? Als het antwoord ja is, doe ik iets niet. Als het antwoord nee is, waarom zou ik het dan niet doen?

Ik ben onder meer voorzitter van de Maastrichtse gehandicaptensportvereniging. Daar is niks geheimzinnigs aan. Staat keurig bij mijn nevenfuncties op de website van de gemeente Maastricht. Ik kom dus op voor de belangen van sporters met een handicap. Als de gemeenteraad besluiten zou nemen die daar rechtstreeks mee te maken hebben, zal ik niet aan de beraadslagingen of stemmingen deelnemen. In het verleden was er xe9xe9n grensgeval: het openhouden van zwembad Vijverdal. Daar maken veel patixebnten en mensen met een handicap gebruik van. Ook leden van MGS. Ik heb toen wel meegestemd omdat het een bredere doelgroep was en mijn stem geen invloed had op het resultaat.

Ik vraag mij af waar de gemeente haar grenzen trekt. Mag je als als medewerker of raadslid in de toekomst geen fles wijn als cadeau aannemen, geen bos bloemen meer of geen pilsje? Allemaal om de mogelijke schijn van belangenverstrengeling te voorkomen? Mag ik niet meer ingaan op een uitnodiging? En als ik dat als raadslid mag, gelden er dan andere, strengere regels voor gemeentelijke ambtenaren?

Mensen van de stadsreiniging doen fantastisch werk. We merken dat volgende week weer als ze zorgen voor een propele karnaval. Voor dag en dauw, door weer en wind. Als een ondernemer dat waardeert met gratis spek & ei verdient dat hulde.

Bij zijn afscheid riep burgemeester Gerd Leers de partijen op om zijn vertrek niet tot inzet van de gemeenteraadsverkiezingen te maken. Die oproep getuigt van grote klasse op een moment waarop je afscheid neemt van een functie die je na aan het hart ligt. De discussie rondom het vertrek van de burgemeester houdt de mensen bezig.

D66 heeft zich in haar standpunt gebaseerd op de bevindingen van het BING-rapport. Daarin staat duidelijk dat er niet getwijfeld hoeft te worden over de integriteit van de burgemeester. Wel komt het rapport tot de conclusie dat de (voormalig) burgemeester op een aantal punten onhandig heeft gehandeld. Op zondagmiddag 10 januari hebben we met de (steun)fractie het rapport intensief besproken. We waren unaniem in ons oordeel: wat ons betreft was er geen aanleiding het vertrouwen in Gerd Leers op te zeggen. We waren het er ook over eens dat hij op een aantal punten onzorgvuldig had gehandeld. We zijn ervan overtuigd dat het niet met kwade opzet was. Want we kunnen ons voorstellen dat het een persoonlijk drama is als je investeert in een vakantiehuis en dat plotseling blijkt dat je je geld kwijt dreigt te raken. Dat neemt niet weg dat je mag verwachten van iemand in zijn positie, dat je dan heel behoedzaam handelt. Zeker als je zelf aan de basis hebt gestaan van de gedragscode. We hebben onze mening vertolkt in de vorm van het uitdelen van een gele kaart. In sporttermen: een forse waarschuwing, maar geen reden om iemand weg te sturen.

Dat is een genuanceerd standpunt. Wij behoren niet tot degenen die het een onwerkbare situatie vonden om door te gaan met Gerd Leers. Maar ook niet tot degenen die onvoorwaardelijk de zijde van de burgemeester kozen. We hebben ons die zondagmiddag en de dagen daarna op geen enkel moment laten leiden door de vraag of voor of tegenstemmen invloed zou hebben op de komende verkiezingen. Dat was en is niet aan de orde.  De afloop van het debat was ook voor mij een grote verrassing.

Ik respecteer ook de mening van collega raadsleden. Ik ben ervan overtuigd dat ze naar eer en geweten hebben geoordeeld. Bij de collega’s die vonden dat het beter was dat Leers opstapte, was na afloop van het debat en daarna zeker geen vreugdestemming. De gemeenteraad was unaniem in haar mening dat Gerd Leers veel voor Maastricht heeft betekent. Hij heeft de afgelopen acht jaar zich met hart en ziel en met een tomeloze energie ingezet voor de belangen van de stad en haar inwoners. Daar ben ik hem dankbaar voor.